Mullach Clach a’Bhlair i Sgor Gaoith


Nr 86, Mullach Clach a’Bhlair; nr 87, Sgor Gaoith

Wymowa: mulah klah a wle’; skur gui

Znaczenie nazwy: summit of the stony plain; windy peak (za MunroMagic)

Wysokość: 1019m n.p.m.; 1118m n.p.m.

Pozycja na liście munrosów: 114.; 36.

Data wejścia: 24.08.12

Trochę się już stęskniłam za Cairngormsami. Jakkolwiek góry Zachodniego Wybrzeża są o wiele bardziej efektowne, to na tych surowych, arktycznych płaskowyżach niesamowicie się wyciszam. Od czasu do czasu muszę sobie zafundować wyrypę w Cairngormsach.

Tym razem zaatakowaliśmy je od Glen Feshie, czyli południowego zachodu.


Glen Feshie jest bardzo ładna, a w dodatku załapaliśmy się na kwitnienie wrzosów, co nie udało nam się nigdy wcześniej. Było to tym milsze, że zupełnie ominęło nas tegoroczne kwitnienie rododendronów, które uważam za absolutnie przepiękne.


Samochód zostawiliśmy na parkingu skąd czekał nas krótki spacer asfaltem do Auchlean farm. Stamtąd odchodzi droga na płaskowyż. Z początku biegnie ładnym lasem, by wkrótce osiągnąć wrzosowiska. Biegnie baaardzo łagodnym trawersem i nie sposób się na niej zmęczyć (chyba, że jest się mną – miałam wyjątkowo słaby dzień).

Kiedy osiągnęliśmy plateau, niestety wszystko było w chmurach. Kilka słów o samym płaskowyżu. Odcinek w którego obrębie znajdowały się nasze dwa munrosy zwany jest Moine Mhor, the Great Moss. Jest to niebywale płaski – przepraszam za tautologię – płaskowyż, gdzie w ogóle nie czujemy, że znajdujemy się w górach i to jak na Szkocję, całkiem wysokich. We mgle – padaka. Gdzie nie spojrzeć, te same tundrowe połacie traw i prawie żadnych punktów orientacyjnych. Uwielbiam taki klimat 😉

W którą stronę się nie obrócisz, wygląda to tak:



Jedynym wyjątkiem był wierzchołek Sgor Gaoith na który mieliśmy się wbijać w następnej kolejności:

Naszego pierwszego munrosa, Mullacha Clach a’Bhlair, ochrzciliśmy mianem Placka i tak już zostanie. Jest to po prostu najwyższy punkt płaskowyżu. Większego naleśnika jeszcze w swojej karierze nie widzieliśmy. Można tam (acz akurat na tym zdjęciu szczyt nie jest widoczny) wjechać samochodem:

Jak to w Cairngormsach, płaskie "tablelands" urozmaicają mniejsze i większe kotły.

Zaprawdę powiadam wam, ten kurhanik nie stoi na szczycie Placka bez powodu. Inaczej nie ma lipy, nie dałoby się go znaleźć.

Z Placka pociągnęliśmy na wyższy i niekoniecznie budzący skojarzenia kulinarne Sgor Gaoith. Czasem chmury trochę rzedniały i otwierał się widok na Braeriacha.

Zbaczając ze ścieżki, natrafiliśmy na maleńkie ruiny, na oko bardzo stare. Cóż to mogło być? Nie ma opcji, że ktoś tu mieszkał. Jakiś schron dla pierwszych munrobaggerów? Nie mam pojęcia.

Kiedy osiągnęliśmy – już niedaleko szczytu – krawędź kotła, spotkała nas niesamowita niespodzianka. Coire Odhar był w dużej mierze odsłonięty i kontrast jego głębi, która uprzytomniła nam, że jednak jesteśmy w górach, z plaskacizną dookoła, był porażający. Plus niesamowite, ogromne zbocza Braeriacha i śliczne, turkusowe Loch Eanaich.

Ten widok na jezioro wynagrodził nam wszystko: i to, że byliśmy przemoczeni, i długość trasy, no i obronił honor placka jako członka bandy…

Do przejścia był jeszcze kawał, wracaliśmy tą samą drogą.

Dla takich klimatów lubię Cairngormsy:

A nasz placek to – uwaga!! – to małe spuchnięcie w środku na horyzoncie. Brylanty przeciwko orzechom, że to najbardziej plaskaty munro!

A tu jeszcze wrzosowiska w Glen Feshie:

Wycieczka była genialna chociaż zmoczyło nas, przewiało, i przez większą część czasu nie mieliśmy widoków. The Cairngorms rule!

Długość trasy to ok. 26 km (i ja je dzisiaj czuję w udach na maksa).

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s